donderdag 26 februari 2015

Dag vissen ...

Iedere ochtend loop ik naar onze vijver en praat wat met de vissies die daar vrolijk en tevreden in zwemmen. Een grote oranje goudvis (die hier al zwom toen we 8 jaar geleden in Zutphen kwamen wonen) en drie kleinere van een ander soort. Ik herken ze want de kleintjes zien er alle drie net een beetje anders uit.
Toen ik vanochtend al kletsend op de vijver af liep, bleek het water akelig leeg. De buurvrouw had het laatst over een reiger die in achtertuinen landt en vijvers leeg hapt. Ik gun een reiger best een vis maar met de IJssel om de hoek had ie daar uit eten mogen gaan! Het idee dat die leuke visjes door zijn/haar keel zijn gegleden ... ik ben er echt een beetje droevig van ...
(plaatje komt van internet)

zondag 1 februari 2015

Vijftien

Ruim 15 jaar geleden kwam ze in ons leven: Otje, een poesje van amper 6 weken. Ze woonde met 12 andere kittens (van 2 moeders) in een grote kartonnen doos. Op de boerderij waar ze werd geboren, was geen tijd en aandacht voor de kleine poesjes en in de doos konden ze nergens heen, dat was wel zo handig vond de boerin ...

Onze twee katers Puk en Jasper waren aardig voor haar maar Otje moest niets van ze weten. Ze blies en beet en joeg de vredelievende heren haar leven uit. Wij probeerden haar iets bij te brengen op kattengebied maar ze begreep er helemaal niks van. Zo leefden Puk en Jasper op het ene eiland en Otje op het andere. Dat ging zo een paar jaar door, tot eerst Puk (bijna 18!) en daarna Jasper (14) hun poezenleven op aarde verruilden voor een leven in oneindige liefde. We verhuisden en besloten dat er ruimte was voor een tweede poezenbeest. Loki kwam en toen Otje hem voor het eerst zag, besloot ze de rest van Loki's korte leven (hij werd helaas maar 4) een hekel aan hem te hebben.
Nu is Otje alweer ruim twee jaar het enige poezenbeest in huis. Daar geniet ze enorm van. Ze is nu 15 en liever dan ooit. Omdat ze doof is, kon ik met Oud & Nieuw met haar op de arm naar het vuurwerk kijken. Vol verbazing keek ze naar alle sterretjes en fonkelingen in de anders zo donkere lucht. Het was een geniet-momentje van ons samen. Genieten doet ze het meest als ze bij Zoon ligt, zoals op de foto. Eindelijk rust, lijkt ze te denken. Na al die jaren poezenstress is haar dat van harte gegund!