zaterdag 25 januari 2014

Herstellen voor de LETS

Of ik zin en tijd had om een pop te repareren voor iemand van de LETS. Meneer Pardoes en ik zijn lid van de LETS (Local Exchange Trading System, een ruilhandelclub) en als leden eenmaal weten waar je handig en goed in bent, komen de leukste verzoeken binnen. Een pop repareren, welja, waarom niet! Dus kwam het poppekind bij ons logeren en kreeg nieuwe handjes, voetjes en een nieuwe bedrading. Dat klinkt meer alsof het over een auto gaat, ik weet het. Ook stoffen poppen hebben een bedrading; hun armen en benen zitten met sterk katoen garen door hun lijf heen aan elkaar verbonden en dat was bij het poppekind totaal versleten, zoveel is er met haar gespeeld. Ik vond het zo leuk om te doen!

Ook de trui van Ome Cor kwam bij mij logeren om de gaten in de ellebogen te repareren met leren stukken (op Ome Cors eigen verzoek), een gaatje en een doorgesleten manchet repareerde ik met vlieswol volgens deze methode, gewoon met eigen vlieswol en een viltnaald. Het werkt echt geweldig goed en kan er weer even tegen!

zondag 19 januari 2014

Negen keer negen















Toen de zonen na de kerstvakantie weer naar school gingen, startte ik met mijn dekentjesweek. Twee keer per jaar, meestal in juni en december, maak ik een hele stapel dekentjes voor Ethiopië. Tot nu toe reisden die dekentjes mee met anderen naar mijn Nederlandse vriendin Dianne die in Addis Abeba woont en zorgt dat ze dáár terecht komen waar dat het hardste nodig is.
Dit jaar gaan we ze zelf in Ethiopië afleveren en dat maakt toch dat ik wat anders dan anders achter de naaimachine zit. Nog meer betrokken, nog meer 'in contact' met dat prachtige land en de lieve trotse mensen die daar wonen.

Ons Koningskind, bijna 16, is de jongste van het Ethiopische gezin waarin hij werd geboren en zijn oudste zussen hebben zelf al kindjes. Koningskind is dus oom! Hij kan zich daar niet echt iets bij voorstellen ... ik des te meer! De dekentjes die je hier op de foto ziet, naaide ik met de kleine neefjes en nichtjes in mijn achterhoofd. Er zijn er al drie, dekentjes en kindjes, en wie weet inmiddels wel meer!
Zoon, ruim 11 en hier in Nederland de jonste in ons gezin, is in Ethiopië juist het oudste kind en heeft inmiddels een jonger broertje. Zijn moeder en zijn broertje hebben inmiddels een deken van ons gekregen (gemaakt door oma P., hier in Nederland).
Op onze zolder liggen bovendien nog 4 grote, ook door oma P. in Nederland gemaakte dekens te wachten om bij familie van onze kinderen te worden afgegeven. Oma Nederland maakte bovendien een deken voor oma Ethiopië, hoe bijzonder is dat!

Het maken van de dekens is een feestje, vooral omdat er heel veel mensen bij betrokken zijn. Het garen kreeg ik kado, de lapjes krijg ik meestal ook (of koop ik bij de kringloop) en de voering (fleece dekens, moltons) worden me geregeld geschonken.

Dit zijn niet zomaar dekens. Die negen keer negen aan elkaar genaaide lapjes vertellen een heel verhaal en zitten vol liefde en warmte!

vrijdag 17 januari 2014

De papegaaienlamp

Soms heb ik een idee!
Wacht even, dat klopt niet ...
Meestal tuimelen de ideeën over elkaar heen in mijn hoofd en kan ik maar moeilijk kiezen welke ik ga uitvoeren.
Niks soms een idee, váák een idee!

Zoon houdt van orka's.
Niet een beetje, nee, hij houdt heel erg van orka's.
Hij wist gisteren tijdens de letterbingo in de klas zijn juf niet te overtuigen dat er ook een kleinere soort orka bestaat die de Zuidelijke Zwaardwalvis heet, dus ging vandaag het boek mee naar school waar dat dier in staat, opdat juf het vooral niet zal vergeten! Google vond het beestje niet, tot grote verontwaardiging van Zoon!

Zoons liefste wens is (of eigenlijk was) dat ik op de muur van zijn kamer een grote orka zou schilderen.
Een hele grote hè, van een meter of drie.
Daar ben ik niet aan begonnen, stel je voor zeg, al dat zwart op de muur en dat Zoon dan een half jaar later opeens papegaaien op de muur zou willen en ik alles weer kon overschilderen.
Dus kocht ik een mooie lap stof (een paneel heette het heel deftig) met een orka-tafereel (weer zo'n deftig woord) erop.
Bij de Kringloop vond ik een schemerlampje met een lichte stoffen kap en ik zag het al helemaal voor me: mams zou dat wel eens even beschilderen met de meest fantastische orka's ooit.
Mmmmjjjjjaaa ...
Dat ging een beetje anders.
Het lampje lag, nadat ik de basis er met potlood op had getekend, zeker een jaar te verstoffen ... vorige week heb ik het eindelijk maar eens ingekleurd.
Er zijn dingen die ik niet snap van mezelf ...dat ik iets wat ik eigenlijk heel leuk vind, laat wachten.
Wie weet kom ik er nog eens achter, waarom ik dat zo doe.
Ach, eigenlijk weet ik het wel ... zo'n project moet perfect van mezelf en omdat het dat in mijn ogen niet is of wordt, leg ik het maar weg.

Zoon is er gelukkig blij mee, met zijn papegaaienlamp!
Ik bedoel orkalamp.
Zie je, daar heb je het al.
Ik ga de rode, gele, blauwe en groene verf vast klaarzetten.
Gelukkig heb ik vandaag en morgen toch niks te doen.

Fijn weekend!

dinsdag 14 januari 2014

Verstellen en herstellen

Op mijn naaitafel ligt een enorme stapel verstelwerk. Meestal trek ik me er niks van aan, vandaag besluit ik de stapel onder handen te nemen. Meteen een mooie gelegenheid mijn belofte aan De Verdubbeldame na te komen; ik had toegezegd mee te doen met het repareren van kapotte winterkleding (verdubbeldaad 117).

Eens kijken, waar zal ik beginnen?
Ik heb altijd mijn sleutels in mijn broekzak zitten en de stof slijt daar enorm van. Als je weet dat deze Mac broek (mijn favoriete merk) bij de Kringloop is gekocht en dat ik 'm zeker al 3 jaar draag, is het geen wonder dat zo'n zak doorslijt. Ik maak versteviging aan de binnenkant en rommel er daarma een gezellig stiksel op. Zo, die kan weer aan, die broek!
De werkbroek van Meneer Pardoes heeft een gat, een flink gat, op de knie. Ik torn (of eigenlijk scheur!) de zij-naad open zodat ik een platte lap stof onder de naaimachine heb. Een kwartiertje later is de broek weer bruikbaar.
Daarna maak ik uit een oud maar nog lang niet versleten overhemd maar liefst 5 zakdoeken. Hier in Huize Pardoes gebruiken wij graag oude overhemden voor onze neusjes, heerlijk! Bij grote verkoudheden (Zoon heeft daar nogal eens last van) nemen wij overigens onze toevlucht tot de hydrofiel luier. Het is een aanrader! Heb je ze niet, neem er dan eens een paar mee bij de Kringloop. Ze kunnen in de kookwas, dus gegarandeerd schoon! Maar ik dwaal af!
Na de zakdoeken zijn de washandjes aan de beurt. Wij wassen ons het liefst met washandjes gemaakt van badjassen. Al eerder verknipte en vernaaide ik een kinderbadjas tot washandjes en echt, je wilt niet anders meer! 't Is van die heerlijke dikke handdoekstof en als ik ze in de droger heb gedaan (ja, dat doe ik in de winter regelmatig) waan in mij in een luxe hotel in eigen huis!
Ik maak van een badcape-met-haai een berg poetsdoekjes. Zo'n kleurrijk lappie in het water maakt het schoonmaken van je huis een stuk leuker!
Dan mijn eigen vest. De mouwen zijn te lang en hangen in de pannen als ik aan het koken ben. Het wordt niet helemaal wat ik gedacht had maar ach, de mouwen zijn in ieder geval korter!
Ik repareer nog ene klein gaatje in een sweater, die kan mee naar Ethiopië als we daar verderop in het jaar heen gaan.
Zo heb ik mijn ochtend goed besteed, al zeg ik het zelf!

zaterdag 11 januari 2014

Wat Meneer Pardoes maakt (6)

Meneer Pardoes heeft weer een aantal mooie dingen gemaakt van hergebruikte steigerplanken! Prachtige harten met plaats voor drie waxinelichtjes. Eén daarvan gaat als kadootje naar onze achterbuurtjes die hier kortgeleden kwamen wonen, ze zijn ook nog eens met z'n drietjes, hoe leuk is dat!
De overige harten komen in de webshop.
Er zijn ook kleine hartjes met 1 waxinelichtje erin, zo schattig!

Dit is het jaar van het hart aan het worden! Overal hier in huis duiken ze op! Zo hing er pardoes een hart in het kleinste kamertje en vroeg ik Meneer Pardoes een houten hart op onze poortdeur te schroeven voor een warm welkom aan bezoek en aan onszelf.
Ook op internet zie ik op veel plekken harten opduiken, in soorten en maten. Harten hebben mooie energie bij zich en iedereen begrijpt onmiddelijk de symboliek die ze meedragen.

Alles Is Liefde.

Fijn weekend!

woensdag 8 januari 2014

Vriendinnen

Gisteravond.
Onrust. 
Onmacht.

Koningskind loopt weg, komt toch weer even terug en wil weer weglopen.
Verwarring.
Kortsluiting.
Ergens diep in de nacht gaan we pas slapen.
Met z'n allen, dat dan weer wel.
Bij het opstaan voel ik mij verdwaald in mijn eigen leven.

Vanmorgen.
De telefoon gaat: een vriendin van in de 80. Ik ontmoette haar toen onze mannen op dezelfde kamer in het ziekenhuis lagen. We hebben al die jaren contact gehouden. Ik verwacht haar telefoontje en heb eigenlijk geen zin om op te nemen ... tot ik mij bedenk dat dit niet alleen voor haar maar ook voor mij wel eens het leukste moment van de dag zou kunnen zijn; ik kan namelijk altijd zó ontzettend om haar en haar kijk op de wereld lachen! Ik neem toch op en vertel haar wat er gisteravond gebeurde. In rustige, beschouwende en bemoedigende woorden troost ze mij en stelt net die vragen die ik nodig heb om weer in mijn eigen leven te stappen.

Vanmiddag.
"Dit wil naar jou", zegt ze met een grote glimlach en overhandigt mij een envelop. "Ik kom en ga meteen weer hoor" en lichtvoetig wandelt ze onze oprit af. Beduusd laat ze mij met een blauwe bloemetjesenvelop in mijn handen achter. Ik loop naar mijn werkkamer en kijk wat mij is gegeven: een elastische armband met rose knoopjes. Ik ben er stil van ...

Vriendinnen.
Zo fijn dat ze er zijn!

maandag 6 januari 2014

Zonnekracht

Het jaar 2014 is al weer een paar dagen op weg en hoewel ik geen mens van goede voornemens ben, heb ik wel de opruimkriebels en wordt er hier in Huize Pardoes (weer) van alles weggegeven, weggebracht (naar de kringloop) en weggegooid (als er echt niets meer mee te doen is of van te maken, of als het stuk is).
Meneer Pardoes verdiepte zich vanmorgen in de meterstand van de stroom en het gas. We waren inmiddels erg benieuwd hoeveel geld we terug zouden gaan krijgen. In de lente van 2013 kwamen er 6 zonnepanelen op ons dak en we hadden uitgerekend dat we zo ongeveer een derde deel van ons verbruik zelf zouden kunnen opwekken. In de zomer dook ik regelmatig de meterkast in om naar de keihard terugdraaiende meter te kijken; zo gaaf om te zien! Dat zou een lage rekening worden!
Tot onze verbazing blijkt dat we zelfs iets moeten bijbetalen ... hoe kan dat nou?
De zeer behulpzame meneer van het stroombedrijf bleek slim en vroeg naar onze meter. Of we soms een meter hadden met terugloopblokkering? Een wat? Een meter met terugloopblokkering! Met andere woorden: een meter waarvan het ronde schijfje wel keihard achteruit draait als je zelf stroom opwekt maar die qua telwerk (de cijfertjes) geblokkeerd is en niet achteruit kan lopen. De opgewekte stroom die je zelf niet gebruikt, wordt dus niet teruggeleverd aan het net maar verdwijnt gewoon. Weg, foetsie ...
Uh ja, z'n meter blijken wij dus te hebben.
Wisten wij veel, dat dat bestond. Dat had niemand ons verteld, ook de leverancier van de zonnepanelen niet, en we hadden het ook nergens gelezen.
Hebben we een prachtige zonnige zomer gehad en is alle stroom die is opgewekt in het niets verdwenen. Nou ja, niet helemaal verdwenen, maar zo voelt het wel.

Ik kon er uiteindelijk om lachen. Ik ben blij dat het nu ontdekt is en Meneer Pardoes gaat nu uitzoeken hoe we zo snel mogelijk een meter krijgen die wel achteruit kan "lopen".
Mocht je ook zonnepanelen hebben, controleer in ieder geval even of jouw meter wel kan terugleveren!

Een heel en vooral zonnig 2014 gewenst!

(de foto komt van internet)