woensdag 8 januari 2014

Vriendinnen

Gisteravond.
Onrust. 
Onmacht.

Koningskind loopt weg, komt toch weer even terug en wil weer weglopen.
Verwarring.
Kortsluiting.
Ergens diep in de nacht gaan we pas slapen.
Met z'n allen, dat dan weer wel.
Bij het opstaan voel ik mij verdwaald in mijn eigen leven.

Vanmorgen.
De telefoon gaat: een vriendin van in de 80. Ik ontmoette haar toen onze mannen op dezelfde kamer in het ziekenhuis lagen. We hebben al die jaren contact gehouden. Ik verwacht haar telefoontje en heb eigenlijk geen zin om op te nemen ... tot ik mij bedenk dat dit niet alleen voor haar maar ook voor mij wel eens het leukste moment van de dag zou kunnen zijn; ik kan namelijk altijd zó ontzettend om haar en haar kijk op de wereld lachen! Ik neem toch op en vertel haar wat er gisteravond gebeurde. In rustige, beschouwende en bemoedigende woorden troost ze mij en stelt net die vragen die ik nodig heb om weer in mijn eigen leven te stappen.

Vanmiddag.
"Dit wil naar jou", zegt ze met een grote glimlach en overhandigt mij een envelop. "Ik kom en ga meteen weer hoor" en lichtvoetig wandelt ze onze oprit af. Beduusd laat ze mij met een blauwe bloemetjesenvelop in mijn handen achter. Ik loop naar mijn werkkamer en kijk wat mij is gegeven: een elastische armband met rose knoopjes. Ik ben er stil van ...

Vriendinnen.
Zo fijn dat ze er zijn!

3 opmerkingen: