woensdag 26 november 2014

woensdag 1 oktober 2014

Weggeefkast of minibieb?

Bij het opruimen van de enorme stapel stoffen vierkantjes van 15 x 15, gooide ik er een aantal in de afvalbak ... maar die lagen daar niet lang!
De stapel vierkantjes kregen een leuke verpakking en een kaartje eraan waarin ik de vinden veel knutselplezier wens. Ik ben heel benieuwd wie het pakketje mee gaat nemen! Zo wordt onze minibieb tevens een weggeefkast!

(Stof weggooien doe ik eigenlijk nooit en als ik het doe, wordt het netjes gerecycled. Het gaat naar de kringloop!)

dinsdag 30 september 2014

Op pad

De zomervakantie was een tijd van onrust ... ik voelde me een vliegende kiep die zoveel mogelijk ballen in de lucht moest houden. Zo'n periode luidt, weet ik inmiddels, altijd iets nieuws in. Iets anders en vaak ook: iets beters!
Inmiddels zijn we vier weken op weg in het nieuwe schooljaar en weet ik weer wat ik het liefste doe: mooie dingen maken van herontdekt materiaal. En dus ben ik dat gaan doen! Lekker achter de naaimachine leuke dingen maken, zoals deze portemonneetjes. Ze zijn gemaakt van restjes 'dekenmateriaal'. Wie hier al langer meeleest, weet dat ik dekentjes naai voor Ethiopië. Samen met mijn schoonmoeder heb ik er zeker al 50 gemaakt. Ruim anderhalf jaar geleden werd de laatste partij dekentjes meegenomen door iemand die voor zijn werk naar Addis Abeba ging. Sindsdien is er geen gelegenheid meer geweest dekens mee te geven. De stapels vierkantjes van 15 x 15 cm die ik sneed voor de dekens, krijgen nu een andere bestemming. En dat is ook leuk! 

vrijdag 18 juli 2014

Two Hero's

Vroeger was het mijn favoriete merk frisdrank, en dan had ik het liefst cassis. Sinds vandaag heeft het woord HERO een andere betekenis gekregen. Zoons zomervakantie is vandaag begonnen en zowel zijn meester als hijzelf hebben dit schooljaar hard gewerkt. Gewerkt aan schoolse zaken en gewerkt aan een goede band. Dat dat lukte en hoe dat in alles heeft doorgewerkt, is niet in een bedankje uit te drukken.

Uiteraard kroop ik voor een bedankje achter de naaimachine en maakte een etui van een "oude" Wrangler spijkerbroek, type HERO. Meneer Pardoes doorboorde een scrabblesteentje (de eerste letter van meesters naam) en ik flockte (zoals dat zo deftig heet) in Amhaarse letters, de taal die in zoons geboorteland Ethiopië wordt gesproken, het woord "leerkracht" achterop.
De voering is van blauwe stof met letters erop.
Meester was er blij mee!

En nu vakantie vieren, de taart staat in de koelkast te wachten!

vrijdag 27 juni 2014

Kortsluiting

Als je aan de buitenkant zou kunnen zien wat er in een kinderkoppie om gaat, zou de taak van een meester of juf heel wat eenvoudiger zijn! Toch zijn ze er, juffen en meesters die dat kunnen, die De Gave hebben en kinderen accepteren zoals ze zijn. Zo'n meester heeft Zoon, en hij is er zielsgelukkig mee. Wij ook, want zo'n Gave Meester gun je ieder kind.

Zoon heeft last van veel-wat-je-aan-de-buitenkant-niet-ziet. Dat brengt hem soms in hele vervelende situaties ... Zo kocht hij van zijn zakgeld, getipt door een vriendje van de skatebaan, een fles 0,0% Radler. Alcoholvrij bier dus. Volgens de reclame kun je dat zelfs tijdens het racefietsen opdrinken. En als je de ingrediënten op de biersite bekijkt, is het qua samenstelling limonade. Zo kijkt Zoon daar naar, heel letterlijk. Hij deelde zijn bevindingen met vriendjes: lekker man! En gewoon limonade!
Twee weken geleden was er Bazaar op zijn vorige school en natuurlijk ging hij even kijken. Zijn "oude" klas had restaurantdienst en een vriendje van daar vroeg Zoon voor hem een flesje 0,0% te gaan kopen bij de Appie. Dat deed Zoon, kwam met geopend flesje en wisselgeld terug naar het schoolplein en riep het vriendje toe het flesje op te halen. Er liepen veel kinderen en ouders op dat plein. Die zagen een jongen van 11 met een bierflesje ... chaos! Zoon werd door zijn "oude" juf gesommeerd te vertrekken maar vanwege veel-wat-je-aan-de-buitenkant-niet-ziet wilde hij zijn opdracht netjes afmaken, het vriendje zijn bestelling bezorgen en het wisselgeld geven dus liep hij even weg en kwam terug. Eén van de organisatie-ouders heeft hem uiteindelijk schreeuwend weggestuurd. Met o.a. de woorden dat hij zich dood moest schamen. Wat Zoon totaal niet begreep vanwege veel-wat-je-aan-de-buitenkant-niet-ziet.
Zoon had flink staan schelden, want als het veel-wat-je-aan-de-buitenkant-niet-ziet in werking treedt, gaat er ergens een deurtje dicht in zijn hoofd en een ander deurtje open. Een deurtje waar heel veel geluid uit komt wat niet altijd zo netjes en aardig klinkt. Geluid waar je als volwassene behoorlijk van kan schrikken. Is niet niks, leven met veel-wat-je-aan-de-buitenkant-niet-ziet. Noem het maar kortsluiting. Omdat ie niet meer op een rijtje kan krijgen wat er allemaal gebeurt en van hem wordt gevraagd.
De organisatiemoeder belde mij op om het uit te leggen (wat ik erg waardeerde), de "oude" juf belde om het voorval door te geven. Ik luisterde naar hun oordeel en kon gelukkig rustig blijven.

Ik heb overwogen om aan de betrokkenen uit te leggen dat Zoon last heeft van veel-wat-je-aan-de-buitenkant-niet-ziet. En dat het zelfs een naam heeft.
Ik heb besloten het niet te doen.
Omdat hij gewoon zichzelf mag zijn.
Zonder stempel.
En ik spreek de wens uit dat er om hem heen meer mensen zullen komen zoals de Gave Meester.

Ik denk dat ik de Gave Meester op het kopieerapparaat ga leggen maandag!

zondag 22 juni 2014

Hartje pappa

"Heb je nog wensen?" vraag ik mijn vader, die binnenkort jarig is.
Ik weet dat hij, net als ik, eigenlijk nooit weet wat hij graag zou willen hebben. Ik verwacht daarom een antwoord zoals: "Ik hoef niks, heb alles al, ik vind het al leuk dat je komt!".
Niet dus.
Hij weet dit keer precies wat hij wil: een lucifersdoosje vol liefde, en als het kan twee.
Dat krijg je pap. Een vrachtwagen vol zou ik je kunnen geven! En het mooie is: mijn liefde raakt nooit op! Voor nu stoppen we het in een doosje: een geloomed hartje van Zoon, een houten hartje van Meneer Pardoes, een beschilderd steentje en een gehaakt hartje van mij en een postzegel met rozen uit Australië (waar mijn vader in zijn tienertijd woonde).
Ik teken een etiket en versier de binnenkant.
Zoon maakt chocolade pindarots-hartjes zodat opa zoals gevraagd twee doosjes liefde krijgt.
Dit is duizend keer leuker dan een kadootje in de winkel kopen, dank je wel lieve pap!

dinsdag 17 juni 2014

Nijmegen here I come!

Afgelopen week reden Meneer Pardoes en ik naar Nijmegen met in de achterbak van de auto een leuke selectie spulletjes van Studio Pardoes. Bij Lulay, een prachtige handwerkwinkel met hele mooie wolletjes, heb ik nu een "eigen" kast. Die kast kun je voor een mand huren, hoe leuk is dat!

Een vriendin tipte mij over een leuke winkel in Alkmaar waar ik binnenkort contact mee ga zoeken. Want ik heb zo ontzettend veel leuke spullen, het zou jammer zijn als die alleen in Zutphen verkrijgbaar zijn!

Weet je ook een leuke winkel die geïnteresseerd kan zijn in het inkopen van artikelen gemaakt van hergebruikt en herontdekt materiaal? Ik hoor het graag! Ook voor leuke, kleine marktjes (bijvoorbeels bij een boerderij) in een straal rond 50 km van Zutphen heb ik interesse.

dinsdag 10 juni 2014

Minibieb

Vandaag geopend!
Hard gewerkt door Meneer Pardoes en net boekjes erin gezet, zo leuk!
Kom gerust eens kijken als je in de buurt woont. Voor meer informatie over het idee: www.minibieb.nl

De Bieb is helemaal van hergebruikt materiaal! Okee, behalve de schroefjes en de lak ...
De Bieb zit weggewerkt in een net aangelegde stenen muur in onze voortuin, zo mooi! Over een poosje is het sedum dak begroeid en is het vast nog mooier!

zaterdag 31 mei 2014

Knijp me eens!

Het pootje van mijn bril brak af en dus ging ik op deze drukke zaterdag naar de opticien. Er stond een flinke rij en ik oefende ondertussen in buikademhaling en rustig wachten.
Voor mij stond een echtpaar met drie kindjes; een ventje van een jaar of twee in de buggy, een meisje van ongeveer 4 en een jongetje van rond de 6. Ze werden door hun vader gesommeerd stil te zijn. Het oudste ventje, duidelijk eerder bij die opticien geweest, zag de kleurpotloden staan en wilde in een hoekje gaan kleuren. Daar waren pa en moe het niet mee eens! Pa ging door zijn knieeën en sprak zijn oudste zoontje heel streng, sissend bijna, toe dat hij dat beslist niet mocht, dat kleuren. Daarbij kneep hij, om zijn woorden kracht bij te zetten, héél hard in het mannekes bovenarm. Even dacht ik dat ik het verkeerd zag maar met mijn glazen was beslist niks mis. Er zat een dame aan een tafel brillen te passen, we keken elkaar aan alsof we zeggen wilden: "Zag jij wat ik net zag?".
Nog geen minuut laten begon het kereltje in de buggy opgewonden heen en weer te wippen omdat hij iets vrolijks zag in de winkel. Mocht ook niet, er werd niet vrolijk gedaan! Moeders ging door de knieën, sprak het kindje toe en kneep het kleine kereltje keihard in zijn dunne bovenarmpje. Huilend kroop het in elkaar terwijl het oudste ventje "Dat deed heel zeer hoor pappa!" zei. Het meisje werd liefdevol over haar hoofd geaaid, haar brilletje was stuk en gelukkig kon de mevrouw van de opticien het repareren, ik denk dat die ouders haar anders ook hadden geknepen ...

Ik heb een wens gedaan, want bij Eyewish mag je ook voor andere dingen dan voor je ogen een wens doen. Ik heb de engelen gevraagd deze kindjes te helpen waar nodig en ik hoop dat de kinderen in hun leven heel veel lieve mensen zullen ontmoeten waarvan ze zullen leren dat je kind knijpen als het moet luisteren echt heel ongewoon is.
Stiekum hoop ik dat deze kereltjes ooit het lef hebben hun ouders eens flink terug te knijpen. Ik weet het, je moet geen kwaad met kwaad vergelden, maar in dit geval vind ik dat zeer geoorloofd!

(plaatje is van internet)

vrijdag 30 mei 2014

Ben ik weer ...

Terwijl ik mij voorbereid op de markt van zondag 1 juni in de Buurtbongerd hier in de wijk, lees ik op mijn eigen visitekaartje de URL van mijn weblog ... oeps, daar had ik even niet aan gedacht, dat op al mijn visitekaartjes mijn weblog staat vermeld. Eigenlijk sluit het wel mooi aan bij mijn gedachten van vandaag; dat mijn weblog eigenlijk best heel leuk is maar dat er op dit moment zo'n chaos is in ons gezin, dat alles voelt als "teveel". En ik heb de neiging dan vooral de leuke dingen aan de kant te schuiven.
Weet je wat ik doe, ik blog als ik zin heb, als ik de behoefte voel iets te schrijven. Want ja, schrijven vind ik erg leuk!
Dus, daar ben ik weer!

(de slabbetjes maakte ik van spijkerbroeken, gecombineerd met een vrolijk stofje, zo leuk om te doen!)

donderdag 29 mei 2014

Weblog of geen weblog ...

De laatste weken merk ik dat er van bloggen niet veel komt. Het is niet dat ik geen tijd heb, tijd kun je maken als je iets belangrijk vindt. Ik ben wat vaker op Facebook te vinden waar het leuk is om mijn maaksels te lanceren en waar ik mijn spullen regelmatig aan een liefhebber verkoop. Er komen zelfs opdrachten uit voort, wat ook heel erg leuk is! Ik vind het directe contact leuk, de gesprekjes en - dat is misschien wel het allerbelangrijkste - ik heb een direct lijntje met vrienden en kennissen uit onze directe woonomgeving. Daar waar ik me thuis voel, Zutphen, wordt aan alle kanten hard gewerkt meer lokaal te ondernemen en elkaar werk en klanten te gunnen. Dat is hoe ik graag werk, ik voel me zo als een vis in het water!

Het uilenkussen naaide ik gisteren. Het staat symbool voor dat wat ik zoek: wijsheid. Eigenlijk hoef je daar niet naar te zoeken want je hebt alles al in je, ook wijsheid. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren.

zaterdag 17 mei 2014

De drie dametjes

Twee naailessen werken ze met rode konen en af en toe wordt er een beetje gemopperd ... en kijk eens wat mooi! De drie dametjes die naailes bij mij volgen, zijn supertrots op hun zelf genaaide tas!
Vandaag zijn ze aan een kussenhoes begonnen, ze beginnen er echt lol in te krijgen.
En ik? Ik geniet als naaijuf! Het is zo ontzettend leuk om dat wat ik als kind van mijn moeder leerde (en later aan mezelf, vooral door veel uit te proberen, te lezen en door vergissingen te maken), over te dragen aan deze drie totaal verschillende, enthousiaste leuke meiden!


Woon je in (de buurt van) Zutphen en wil je kind (9+) ook leren naaien? Bij 3 deelnemers start ik een tweede groep. Het kost 7,50 per keer en je verbindt je voor 6 lessen (eens in de twee weken). En in de zomervakantie zijn er workshops!

dinsdag 13 mei 2014

Kussen voor een week

Of ik asje-asje-asjeblieft een kussen wil maken van Zoons t-shirt ... het is helaas te klein en hij vindt de plaatjes zo leuk. Tuurlijk kan dat! Ik knip het shirt tot een rechthoek, naai het met een stretchsteek en vul het met de vulling uit een kussenrol die hier al jaren ligt te niksen.
Het is helemaal niet moeilijk om iemand blij te maken!

(En nu gauw verder met de enorme stapel verstelgoed en de badkamer die wel een poetsbeurt kan gebruiken!)

maandag 12 mei 2014

Moederliefde

Gisteren was het Moederdag. Zoon verwende mij met twee gekookte eitjes op bed, Koningskind riep de avond ervoor: "Sorry mam, helemaal vergeten dat het morgen moederdag is!" en zei 's avonds toen hij thuiskwam na een feestje: "O ja mam, nog gefeliciteerd met je moederdag" (wat ik eigenlijk wel heel aandoenlijk vond).
Meneer Pardoes doet niet aan Moederdag, wat ik overigens prima vind want ik ben zijn moeder niet. Dus voor mij geen potten crème, het nieuwste koffiezetapparaat of een doosje van de juwelier. Moederdag is leuk als je kinderen kleuters zijn, als ze iets voor je hebben geknutseld en niet kunnen wachten het je te geven! Als ik de reclame moet geloven, is Moederdag op zijn minst een tweede verjaardag. Doen we hier in Huize Pardoes niet aan mee!

Toen ik klein was, naaide mijn moeder kleertjes voor mij en mijn broer. Dat vond ik heel gewoon, dat mijn moeder dat kon. Hetzelfde zie ik nu bij mijn kinderen; ze vinden het zelfs maar raar dat andere moeders geen naaimachine in huis hebben want hoe moet je anders je kleren repareren!
Maar goed, ik dwaal af. Terug naar mijn eigen moeder! Ik heb een aantal jurkjes en rokjes die ze voor mij naaide bewaard en zette daar de schaar in (ja, dat was moeilijk ...) om iets voor haar te maken: een lapjesdeken! En ze was er heel blij mee!

vrijdag 4 april 2014

Knallend lief!

Een hectische dag vandaag omdat ik morgen de hele dag Shop for a Day heb samen met een vriendin. Een lijstje met wat-er-nog-allemaal-moet ligt klaar. Toch spring ik tussendoor even op de fiets om een vijgenstek af te leveren, Zoon op te halen uit school en daarna samen een ijsje te eten in de stad.
Tussen de middag gaat de bel en krijg ik een lief kadootje: een kop en schotel in mijn favoriete kleur. Lief! Even later gaat weer de bel en brengt de postbode een pakket waaruit een naaimachine tevoorschijn komt. Van mijn lieve vriendin I. Heeft ze opgestuurd zodat ik over een week een extra naaimachine heb als ik naailes ga geven aan drie leuke tienermeiden.
Al staat het niet op mijn lijstje, ik wil de machine graag uitproberen! Dus rijg ik 'm in en maak een proeflapje. Daarna haal ik mijn fototoestel om een foto te maken van de lieve kadootjes die ik vandaag zomaar kreeg. Opeens is daar een enorme knal, even denk ik dat het buiten is (ik zit naast het open raam) maar dan komt er uit alle gaten van de naaimachine rook. Ik ruk de stekker uit het stopcontact en kijk verbaasd naar de machine. "Het lampje!" denk ik en haal het ding eruit. Dat blijkt helaas nog heel. Echt sluiting dus en nu maar heel hard hopen dat Meneer Pardoes 'm nog repareren kan.

woensdag 26 maart 2014

Rebrabar ed

Meneer Pardoes en ik besloten vorige lente onze tuin met voornamelijk leuk ogende planten, struiken en bomen om te bouwen tot een eetbare tuin.
Dat doe je niet in een jaartje, dat moet zorgvuldig worden opgebouwd!
Dus dachten en praatten wij over wat wel en wat niet, rooiden een paar bomen, gaven struiken en planten weg, er kwam een tweede appelboom, twee kruisbessenstruikjes, vijf rode bessen, er werd gezaaid en na enige tijd daadwerkelijk gesmuld en wij hadden de smaak te pakken!
Ergens in de herfst werd ons een rabarberwortel aangeboden. Rabarber, mmmm!
We zochten een goed plekje uit, de wortel werd geplant en we vergaten zo'n beetje dat ie er stond. Tot ik vorige week elders een rabarberplant al groene blaadjes zag krijgen en tegen Meneer Pardoes zei dat we nodig eens moesten kijken of onze rabarber de koude (nou ja, koude ...) winter soms niet had overleefd. Er was namelijk nog niets aan de plant veranderd sinds de herfst! Ik vond 'm bij nader inzien wel een wat vreemde vorm hebben, er staken een stuk of wat rubberachtige stangetjes uit de aarde omhoog en zo'n plant had ik eigenlijk nog nooit ergens gezien.
"Zou je 'm soms z'n kop hebben geplant?", vroeg ik lachend aan Meneer Pardoes.
Die pakte meteen een schep en groef de rabarberwortel voorzichtig uit.
Een wereld aan roze stengels groeide onder de grond.
Ontroerd over zoveel kracht en doorzettingsvermogen keek ik hoe de wortel voor de tweede keer in de tuin werd ingegraven.
We lachten schaapachtig naar elkaar.
Beginnersfoutje.
"Zullen we maar niet verder vertellen hè?", zei ik nog.
Nu slaapt de rabarber onder een lakentje 's nachts, om de tere blaadjes en stengels te beschermen tegen de nachtvorst.
Weer wat geleerd!

(Mocht je de titel van dit blog niet snappen, kijk dan eens naar de titel van gisteren!)

dinsdag 25 maart 2014

Ondersteboven

Er gaat veel anders dan anders de laatste weken ... zo blogde ik ruim een maand niet (nee, ik heb het niet gemist!) omdat ik gewoon geen zin had en gaf daar maar eens een keer aan toe! Verder zijn Meneer Pardoes en ik hard bezig geweest op het huisje van een dierbare kennis op te ruimen na zijn overlijden en dat heeft mij ook wat ondersteboven gebracht ... opnieuw kijk ik naar de enorme hoeveelheid (overbodige) spullen hier in huis en is er weer flink opgeruimd. De Kringloop weet er vast wel raad mee en zo zijn er andere mensen blij met wat hier staat te verstoffen.
Bij een lieve vriendin en haar man gebeurde iets heel heftigs met één van hun kinderen, een kind uit hetzelfde geboorteland als onze zonen, een kwetsbaar kind, een kind met een hele slechte start waar liefde en aandacht niet voor heling kon zorgen. Ik ben ervan ondersteboven omdat het ook mijn kind had kunnen zijn, ondersteboven omdat alles wat mijn vriendin en haar man hebben gedaan, voor niets lijkt te zijn geweest. Gewelddadigheid in een kind is sowieso iets om totaal van ondersteboven te raken ...
Ondersteboven ging ook mijn naaimachine, of eigenlijk beter gezegd: binnenstebuiten. Ik kreeg een telefoontje van de naaimachinewinkel dat ie niet meer te repareren is. Een machine van 7 jaar oud, een Husqvarna-Viking van meer dan duizend euro, gewoon versleten! Waar is de tijd gebleven dat er degelijke metalen naaimachines werden gemaakt die een leven lang mee konden? Ik kocht de machine in een opwelling, omdat ik ondersteboven en blij was dat Meneer Pardoes na een jaar tobben met zijn gezondheid, eindelijk genezen was. Wie weet is het stukgaan van de machine wel een afsluiting van die tijd. Weg ermee, opgeruimd staat netjes, geen herinneringen meer aan toen, ik leef NU!
Gelukkig heb ik nog een oude Anker waar de kinderen normaal gesproken op naaien. Laat ik 'm eens ondersteboven keren en kijken wat ik er allemaal mee kan!
En o ja, ik ging ook nog ondersteboven toen ik van mijn fiets stapte en door mijn rug, voor het eerst van mijn leven. En toen ik net een beetje hersteld was, gleed ik van de natte trapper van mijn fiets dubbelgevouwen over mijn stuur.
Ik weet niet wat er hier allemaal gaat veranderen de komende tijd, dat de kosmos mij iets wil vertellen is mij inmiddels meer dan duidelijk!

vrijdag 14 februari 2014

Verjaardagskadootje

De zoon van mijn lieve vriendin wordt 14. Wat geef je dan als kadootje? Zijn moeder kan een zelfgemaakt presentje wel waarderen, ik gok het erop dat hij dat ook doet. Daarom maken Meneer Pardoes en ik een gepersonaliseerd kadootje, zoals dat zo mooi heet. Iets met je naam erop is altijd leuk, zelfs voor grote stoere pubers!

De koordjes zijn in de kleuren van zijn geboorteland Ethiopië, hopelijk is hij er blij mee!

donderdag 13 februari 2014

Warm materiaal gezocht

Mijn handen werken hard deze dagen, de creativiteit stroomt en wat ik maak wordt o.a. hier goed ontvangen! De dekenstof is letterlijk en figuurlijk verwarmend (en stoffig, maar dat kan me niks schelen!).

Mijn hoofd loopt over van de ideeën en ik weet niet waarmee ik zal beginnen. Na het maken van de wereldbal (klikkerdeklik) zijn nu de slingers van dekenstof aan de beurt. Ik zou best nog materiaal kunnen gebruiken en daarom ben ik zo vrij een oproep te doen:
Wie heeft er wollen dekens of restjes van dekens waar ie niks mee doet? Ik zou heel graag nog wat leuke, frisse, bijzondere, bonte, gestipte en gestreepte exemplaren aan mijn verzameling toevoegen. Hoeft niet voor nop en het mag ook dralon (soort nepwol) zijn. Vlekjes en gaatjes geen bezwaar en stukjes van 10 x 10 cm zijn al welkom!

vrijdag 7 februari 2014

Warmte - vervolg




























Zoals beloofd show ik jullie mijn maaksels: opbergers voor potloden of te gebruiken als vaas of plantenpot.
Gemaakt van wollen dekens, houten knopen en wollen draad.
Er zit een blik aan de binnenkant. Dat blik kan er ook uit zodat het kan worden afgewassen.
In de shop!

dinsdag 4 februari 2014

Warmte

De hele dag (en ook de afgelopen nacht) zijn mijn gedachten bij mijn HAVO-vriendin Mips die vandaag afscheid van haar vader neemt. Mips en ik kennen elkaar al meer dan 30 jaar en hoewel we inmiddels 200 kilometer van elkaar wonen, ervaar ik de afgelopen dagen opnieuw dat afstand er helemaal niet toe doet in moeilijke tijden. We hebben contact via Facebook, ik, die helemaal niet zo houdt van sociale media, zit nu 's avonds laat nog berichtjes te typen ... zo fijn dat dat kan!

Vandaag is het zonnig en dat brengt warmte. Warmte voor Mips en haar familie om deze dagen in geborgenheid door te brengen, warmte op mijn handen en hoofd als ik op de fiets zit, warmte in mijn hart voor alles waar ik dankbaar voor ben en warmte in mijn werkkamer omdat ik een nieuw projectje ben gestart om van wollen dekens allerlei leuks te maken. Hoe het worden gaat? Even geduld nog, ik zal het binnenkort laten zien.

De vingerloze handschoenen die je op de foto ziet, zijn de mouwen van een 100% wollen trui. Dat is heel eenvoudig te maken! Was een wollen trui op 90 graden in de wasmachine, je krijgt dan prachtig dik vilt (daarna wel even je wasmachine ontpluizen!). Laat de trui heel goed drogen. Knip de mouwen af (even meten welke lengte je fijn vindt) en maak vlak onder het boord een knipje voor je duim. Klaar! En lekker warm dat ze zijn!

zaterdag 25 januari 2014

Herstellen voor de LETS

Of ik zin en tijd had om een pop te repareren voor iemand van de LETS. Meneer Pardoes en ik zijn lid van de LETS (Local Exchange Trading System, een ruilhandelclub) en als leden eenmaal weten waar je handig en goed in bent, komen de leukste verzoeken binnen. Een pop repareren, welja, waarom niet! Dus kwam het poppekind bij ons logeren en kreeg nieuwe handjes, voetjes en een nieuwe bedrading. Dat klinkt meer alsof het over een auto gaat, ik weet het. Ook stoffen poppen hebben een bedrading; hun armen en benen zitten met sterk katoen garen door hun lijf heen aan elkaar verbonden en dat was bij het poppekind totaal versleten, zoveel is er met haar gespeeld. Ik vond het zo leuk om te doen!

Ook de trui van Ome Cor kwam bij mij logeren om de gaten in de ellebogen te repareren met leren stukken (op Ome Cors eigen verzoek), een gaatje en een doorgesleten manchet repareerde ik met vlieswol volgens deze methode, gewoon met eigen vlieswol en een viltnaald. Het werkt echt geweldig goed en kan er weer even tegen!

zondag 19 januari 2014

Negen keer negen















Toen de zonen na de kerstvakantie weer naar school gingen, startte ik met mijn dekentjesweek. Twee keer per jaar, meestal in juni en december, maak ik een hele stapel dekentjes voor Ethiopië. Tot nu toe reisden die dekentjes mee met anderen naar mijn Nederlandse vriendin Dianne die in Addis Abeba woont en zorgt dat ze dáár terecht komen waar dat het hardste nodig is.
Dit jaar gaan we ze zelf in Ethiopië afleveren en dat maakt toch dat ik wat anders dan anders achter de naaimachine zit. Nog meer betrokken, nog meer 'in contact' met dat prachtige land en de lieve trotse mensen die daar wonen.

Ons Koningskind, bijna 16, is de jongste van het Ethiopische gezin waarin hij werd geboren en zijn oudste zussen hebben zelf al kindjes. Koningskind is dus oom! Hij kan zich daar niet echt iets bij voorstellen ... ik des te meer! De dekentjes die je hier op de foto ziet, naaide ik met de kleine neefjes en nichtjes in mijn achterhoofd. Er zijn er al drie, dekentjes en kindjes, en wie weet inmiddels wel meer!
Zoon, ruim 11 en hier in Nederland de jonste in ons gezin, is in Ethiopië juist het oudste kind en heeft inmiddels een jonger broertje. Zijn moeder en zijn broertje hebben inmiddels een deken van ons gekregen (gemaakt door oma P., hier in Nederland).
Op onze zolder liggen bovendien nog 4 grote, ook door oma P. in Nederland gemaakte dekens te wachten om bij familie van onze kinderen te worden afgegeven. Oma Nederland maakte bovendien een deken voor oma Ethiopië, hoe bijzonder is dat!

Het maken van de dekens is een feestje, vooral omdat er heel veel mensen bij betrokken zijn. Het garen kreeg ik kado, de lapjes krijg ik meestal ook (of koop ik bij de kringloop) en de voering (fleece dekens, moltons) worden me geregeld geschonken.

Dit zijn niet zomaar dekens. Die negen keer negen aan elkaar genaaide lapjes vertellen een heel verhaal en zitten vol liefde en warmte!

vrijdag 17 januari 2014

De papegaaienlamp

Soms heb ik een idee!
Wacht even, dat klopt niet ...
Meestal tuimelen de ideeën over elkaar heen in mijn hoofd en kan ik maar moeilijk kiezen welke ik ga uitvoeren.
Niks soms een idee, váák een idee!

Zoon houdt van orka's.
Niet een beetje, nee, hij houdt heel erg van orka's.
Hij wist gisteren tijdens de letterbingo in de klas zijn juf niet te overtuigen dat er ook een kleinere soort orka bestaat die de Zuidelijke Zwaardwalvis heet, dus ging vandaag het boek mee naar school waar dat dier in staat, opdat juf het vooral niet zal vergeten! Google vond het beestje niet, tot grote verontwaardiging van Zoon!

Zoons liefste wens is (of eigenlijk was) dat ik op de muur van zijn kamer een grote orka zou schilderen.
Een hele grote hè, van een meter of drie.
Daar ben ik niet aan begonnen, stel je voor zeg, al dat zwart op de muur en dat Zoon dan een half jaar later opeens papegaaien op de muur zou willen en ik alles weer kon overschilderen.
Dus kocht ik een mooie lap stof (een paneel heette het heel deftig) met een orka-tafereel (weer zo'n deftig woord) erop.
Bij de Kringloop vond ik een schemerlampje met een lichte stoffen kap en ik zag het al helemaal voor me: mams zou dat wel eens even beschilderen met de meest fantastische orka's ooit.
Mmmmjjjjjaaa ...
Dat ging een beetje anders.
Het lampje lag, nadat ik de basis er met potlood op had getekend, zeker een jaar te verstoffen ... vorige week heb ik het eindelijk maar eens ingekleurd.
Er zijn dingen die ik niet snap van mezelf ...dat ik iets wat ik eigenlijk heel leuk vind, laat wachten.
Wie weet kom ik er nog eens achter, waarom ik dat zo doe.
Ach, eigenlijk weet ik het wel ... zo'n project moet perfect van mezelf en omdat het dat in mijn ogen niet is of wordt, leg ik het maar weg.

Zoon is er gelukkig blij mee, met zijn papegaaienlamp!
Ik bedoel orkalamp.
Zie je, daar heb je het al.
Ik ga de rode, gele, blauwe en groene verf vast klaarzetten.
Gelukkig heb ik vandaag en morgen toch niks te doen.

Fijn weekend!

dinsdag 14 januari 2014

Verstellen en herstellen

Op mijn naaitafel ligt een enorme stapel verstelwerk. Meestal trek ik me er niks van aan, vandaag besluit ik de stapel onder handen te nemen. Meteen een mooie gelegenheid mijn belofte aan De Verdubbeldame na te komen; ik had toegezegd mee te doen met het repareren van kapotte winterkleding (verdubbeldaad 117).

Eens kijken, waar zal ik beginnen?
Ik heb altijd mijn sleutels in mijn broekzak zitten en de stof slijt daar enorm van. Als je weet dat deze Mac broek (mijn favoriete merk) bij de Kringloop is gekocht en dat ik 'm zeker al 3 jaar draag, is het geen wonder dat zo'n zak doorslijt. Ik maak versteviging aan de binnenkant en rommel er daarma een gezellig stiksel op. Zo, die kan weer aan, die broek!
De werkbroek van Meneer Pardoes heeft een gat, een flink gat, op de knie. Ik torn (of eigenlijk scheur!) de zij-naad open zodat ik een platte lap stof onder de naaimachine heb. Een kwartiertje later is de broek weer bruikbaar.
Daarna maak ik uit een oud maar nog lang niet versleten overhemd maar liefst 5 zakdoeken. Hier in Huize Pardoes gebruiken wij graag oude overhemden voor onze neusjes, heerlijk! Bij grote verkoudheden (Zoon heeft daar nogal eens last van) nemen wij overigens onze toevlucht tot de hydrofiel luier. Het is een aanrader! Heb je ze niet, neem er dan eens een paar mee bij de Kringloop. Ze kunnen in de kookwas, dus gegarandeerd schoon! Maar ik dwaal af!
Na de zakdoeken zijn de washandjes aan de beurt. Wij wassen ons het liefst met washandjes gemaakt van badjassen. Al eerder verknipte en vernaaide ik een kinderbadjas tot washandjes en echt, je wilt niet anders meer! 't Is van die heerlijke dikke handdoekstof en als ik ze in de droger heb gedaan (ja, dat doe ik in de winter regelmatig) waan in mij in een luxe hotel in eigen huis!
Ik maak van een badcape-met-haai een berg poetsdoekjes. Zo'n kleurrijk lappie in het water maakt het schoonmaken van je huis een stuk leuker!
Dan mijn eigen vest. De mouwen zijn te lang en hangen in de pannen als ik aan het koken ben. Het wordt niet helemaal wat ik gedacht had maar ach, de mouwen zijn in ieder geval korter!
Ik repareer nog ene klein gaatje in een sweater, die kan mee naar Ethiopië als we daar verderop in het jaar heen gaan.
Zo heb ik mijn ochtend goed besteed, al zeg ik het zelf!

zaterdag 11 januari 2014

Wat Meneer Pardoes maakt (6)

Meneer Pardoes heeft weer een aantal mooie dingen gemaakt van hergebruikte steigerplanken! Prachtige harten met plaats voor drie waxinelichtjes. Eén daarvan gaat als kadootje naar onze achterbuurtjes die hier kortgeleden kwamen wonen, ze zijn ook nog eens met z'n drietjes, hoe leuk is dat!
De overige harten komen in de webshop.
Er zijn ook kleine hartjes met 1 waxinelichtje erin, zo schattig!

Dit is het jaar van het hart aan het worden! Overal hier in huis duiken ze op! Zo hing er pardoes een hart in het kleinste kamertje en vroeg ik Meneer Pardoes een houten hart op onze poortdeur te schroeven voor een warm welkom aan bezoek en aan onszelf.
Ook op internet zie ik op veel plekken harten opduiken, in soorten en maten. Harten hebben mooie energie bij zich en iedereen begrijpt onmiddelijk de symboliek die ze meedragen.

Alles Is Liefde.

Fijn weekend!

woensdag 8 januari 2014

Vriendinnen

Gisteravond.
Onrust. 
Onmacht.

Koningskind loopt weg, komt toch weer even terug en wil weer weglopen.
Verwarring.
Kortsluiting.
Ergens diep in de nacht gaan we pas slapen.
Met z'n allen, dat dan weer wel.
Bij het opstaan voel ik mij verdwaald in mijn eigen leven.

Vanmorgen.
De telefoon gaat: een vriendin van in de 80. Ik ontmoette haar toen onze mannen op dezelfde kamer in het ziekenhuis lagen. We hebben al die jaren contact gehouden. Ik verwacht haar telefoontje en heb eigenlijk geen zin om op te nemen ... tot ik mij bedenk dat dit niet alleen voor haar maar ook voor mij wel eens het leukste moment van de dag zou kunnen zijn; ik kan namelijk altijd zó ontzettend om haar en haar kijk op de wereld lachen! Ik neem toch op en vertel haar wat er gisteravond gebeurde. In rustige, beschouwende en bemoedigende woorden troost ze mij en stelt net die vragen die ik nodig heb om weer in mijn eigen leven te stappen.

Vanmiddag.
"Dit wil naar jou", zegt ze met een grote glimlach en overhandigt mij een envelop. "Ik kom en ga meteen weer hoor" en lichtvoetig wandelt ze onze oprit af. Beduusd laat ze mij met een blauwe bloemetjesenvelop in mijn handen achter. Ik loop naar mijn werkkamer en kijk wat mij is gegeven: een elastische armband met rose knoopjes. Ik ben er stil van ...

Vriendinnen.
Zo fijn dat ze er zijn!

maandag 6 januari 2014

Zonnekracht

Het jaar 2014 is al weer een paar dagen op weg en hoewel ik geen mens van goede voornemens ben, heb ik wel de opruimkriebels en wordt er hier in Huize Pardoes (weer) van alles weggegeven, weggebracht (naar de kringloop) en weggegooid (als er echt niets meer mee te doen is of van te maken, of als het stuk is).
Meneer Pardoes verdiepte zich vanmorgen in de meterstand van de stroom en het gas. We waren inmiddels erg benieuwd hoeveel geld we terug zouden gaan krijgen. In de lente van 2013 kwamen er 6 zonnepanelen op ons dak en we hadden uitgerekend dat we zo ongeveer een derde deel van ons verbruik zelf zouden kunnen opwekken. In de zomer dook ik regelmatig de meterkast in om naar de keihard terugdraaiende meter te kijken; zo gaaf om te zien! Dat zou een lage rekening worden!
Tot onze verbazing blijkt dat we zelfs iets moeten bijbetalen ... hoe kan dat nou?
De zeer behulpzame meneer van het stroombedrijf bleek slim en vroeg naar onze meter. Of we soms een meter hadden met terugloopblokkering? Een wat? Een meter met terugloopblokkering! Met andere woorden: een meter waarvan het ronde schijfje wel keihard achteruit draait als je zelf stroom opwekt maar die qua telwerk (de cijfertjes) geblokkeerd is en niet achteruit kan lopen. De opgewekte stroom die je zelf niet gebruikt, wordt dus niet teruggeleverd aan het net maar verdwijnt gewoon. Weg, foetsie ...
Uh ja, z'n meter blijken wij dus te hebben.
Wisten wij veel, dat dat bestond. Dat had niemand ons verteld, ook de leverancier van de zonnepanelen niet, en we hadden het ook nergens gelezen.
Hebben we een prachtige zonnige zomer gehad en is alle stroom die is opgewekt in het niets verdwenen. Nou ja, niet helemaal verdwenen, maar zo voelt het wel.

Ik kon er uiteindelijk om lachen. Ik ben blij dat het nu ontdekt is en Meneer Pardoes gaat nu uitzoeken hoe we zo snel mogelijk een meter krijgen die wel achteruit kan "lopen".
Mocht je ook zonnepanelen hebben, controleer in ieder geval even of jouw meter wel kan terugleveren!

Een heel en vooral zonnig 2014 gewenst!

(de foto komt van internet)