woensdag 23 oktober 2013

Pok pok pok!

"Mam, maham!" Zoon komt half struikelend de keuken binnen, "Mam je moet echt komen, er zit een kip op het plein!". Ik schiet in de lach omdat ik denk dat hij een grapje maakt. Als ik ga kijken, blijkt het waar te zijn; een zwart kipje zit verstopt tussen de struiken. Zoon wil haar vangen maar dat laat ze niet gebeuren! Luid mopperend rent ze het pleintje rond en belandt uiteindelijk in onze tuin. Daar zit ze, achter het compostvat, in elkaar gedoken verstopt onder de blaadjes. "Leeft hij nog?" vraagt Zoon. Ik zie haar niet ademen, ik heb nul komma nul verstand van kippen dus hoe je dat bij een kip kunt zien, geen idee... Ik duw heel voorzichtig met een stokje tegen de kip. Ze lijkt niet meer te leven en ik vraag Zoon haar met rust te laten. "Ik denk dat ze van de stress is doodgegaan", zeg ik tegen Zoon. "Oh, een stresskip", zegt Zoon lachend, opeens begrijpend waar dat woord vandaan komt.
Net als ik wegloop, stuift de kip verontwaardigd langs me heen ("Hee jij daar, ik zat gewoon bij te komen!") en verstopt zich onder de takkenberg. "Ze leeft nog", zeg ik totaal overbodig tegen Zoon.
Als ik in de keuken sta om mijn lunch klaar te maken, zie ik in mijn ooghoek iets bewegen in de tuin. Poes is binnen, die kan het niet zijn. Het is, juist, de kip. Parmantig loopt ze rond te scharrelen en neemt hier en daar een hapje. Ik pak mijn fototoestel en maak een paar foto's door het raam. Kip, ik heb je!
De buurman schonk wat kippenvoer en als ik dat strooi, komt ze gelijk! Poes, inmiddels op het geluid afgekomen, vindt het zeer interessant en besluit haar eens leuk op te jagen. Luid scheldend jaagt ze Poes weg. Wat een dappere tante!
Als het aan mij ligt, blijft ze hier wonen. En als dat zo is, maak ik binnenkort een scherpere foto!

1 opmerking: