donderdag 22 maart 2012

Steekje Voor Steekje

Mijn lagere school was lange tijd de enige school in het Katholieke Dorp. Er werd streng doch rechtvaardig les gegeven met aan het Hoofd der School Zuster Gaudeta. Ik had het er best naar mijn zin, zeker bij Meester Wijnker! Handwerken werd er gegeven door Zuster Maria Agnes, een zachtaardige Zuster met Liefde voor het Handwerkvak. Terwijl de jongens met hout aan de slag gingen, zaten wij meisjes op de zolder van school te borduren. Ja, je leest het goed: borduren! Een grote lege gele lap met kleine gaatjes zou aan het eind van het schooljaar een schortje kunnen zijn, dat was het doel. Ik schrijf met opzet "kunnen" want zo ver ben ik nooit gekomen. Op die Zolder bij Zuster heb ik een hekel gekregen aan borduren! Ik kon het gewoon niet ... alles zat veel te strak en het duurde zo verschrikkelijk lang voor ik een rechthoek van kruissteekjes had geborduurd ... een grote frustratie voor mij als tweede klasser!
Als je het gele lapje klaar had (hoe meer je naar binnen kwam in de rechthoek, hoe moeilijker de steken) borduurde Zuster je naam in het midden en naaide een schortje van de lap. Daarna mocht je alle klassen rond om je creatie te showen. Ook dat is aan mij voorbij gegaan.
Mijn moeder zegt dat ze het schortje voor mij heeft afgemaakt en mijn naam er op heeft geborduurd. Ik kan het me niet meer herinneren ... ik denk dat ik het lapje van nijd heb weggegooid!
Het gekke is dat ik heel graag tassen maak van borduurwerkjes! Ik kijk met bewondering naar het gelijkmatige patroon van de steekjes en zoek met liefde bijpassende kleuren stof om het borduurwerk tot tas te toveren. Zeg nou zelf, dit is toch een plaatje (en te koop in mijn webshop)!
Ik begrijp overigens nog steeds niet waarom we niet mochten kiezen. Er zijn toch ook jongens die van handwerken houden en meisjes die graag met hout werken?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen